EMEKLİLER TEMMUZ ZAMMINI BEKLERKEN ASIL SORUN ÖRGÜTSÜZLÜK

Dolayısıyla bu tarihler yaklaştığında emeklilerin tüm dikkatleri gelecek zam oranlarına odaklanır. Merkezi hükümet bu oranları açıklarken tabii ki TÜİK’in vermiş olduğu enflasyon oranlarını baz alır. Temmuz ayı yaklaşırken TUİK açıkladığı en son enflasyon oranları ile bir kez daha şapkadan tavşan çıkarmayı başarır.  Kamuoyunda artık hiçbir inanırlığı ve güvenirliği kalmamış bir kuruma dönüşmüştür.

İki liralık ekmeğin 10 liraya ve 5 liralık domatesin de 40 liraya fırladığı bir ortamda hala aylık enflasyonun da %36 olduğunu açıklarsanız kargalar bile güler.  Aslında artık takke düşmüş ve kel görünmüştür. Zira artık hiçbir inandırıcılıkları kalmamıştır. Vatandaş sokakta, market, manav ve pazarda yaşadığı enflasyonun ne olduğunun bilincindedir dolayısıyla artık mızrak çuvala sığmıyor.  Emeklilerin, önümüzdeki günlerde kopmak üzere olan bellerindeki kemeri bir delik daha sıkmak zorunda kalacakları çok net şekilde görülüyor. Bu gidişatın biz emekliler için hayra yorumlanamayacağı açık.    

Alınan göstermelik (Zam değil) enflasyon farkı ki burada da işçi ve memur emeklilere farklı oranlar belirlenerek gruplaşma ve parçalanma amaçlanmakta. Kök maaş kandırmacasıyla açlık sınırının da altında bir rakamla tüm sorunu maaşa endekslenmek resmin tamamından uzaklaşma hedeflenmektedir.       

Yaşamı karın doyurmaya,  tüm sosyal yaşamdan, tatilden, eğlenceden, eğlenmekten, torun sevmekten, sosyal aktivitelerden, örgütlenmekten uzak, muhtaç, şükreden, kaderine razıolan verilenle yetinmeyi kabullenen, zavallı kişiler durumuna düşürme mantığı yatmaktadır.
Bütün bu olumsuzluklar karşısında emek ve emekli cephesindeki örgütsüzlük ve parçalanmışlıkla bunca yükün altından kalkmak ve bu kötü gidişatı durdurmak ya da tersine çevirmek pek de mümkün gözükmüyor. Tabandaki emeklilerimiz inim inim inilerken “tepedekilerin” tek derdi, oturdukları koltuklarını kimseye kaptırmadan oraya yapışık bir şekilde yaşamını devam ettirmektir.  Bu durum hakikaten çok can acıtıcı, iç karartıcı.Bu durumu tespit eden emekliler, elbette ki başka sebeplerin de etkisiyle örgütlenme ve sendikalaşmaya uzak durmakta ve kendi köşesine çekilip ah vah çekerek ve beddua ederek ecelinin dolmasını beklemektedir. Bilinçli ve sorumluluk sahibi emekli ve yurttaşın bu yanlış gidiş karşısında kaplumbağalar gibi kabuğuna çekilmesini asla doğru bulmuyoruz. Her zaman ve her koşulda mutlaka yapılacak şeyler, alternatif yollar ve çözüm yöntemleri vardır. Yapılacak şey; yüzyıllardır denenen ve artık olumlu sonuçlar alınamayan tüm yöntem ve yaklaşımlardan arınarak ve onlardan radikal bir kopuş yaşayarak yeni yol ve yöntemler geliştirerek yola devam etmek olmalıdır.Emekli Meclisleri Sendikası'nın (EMS) bu konudaki çabalarını, kuruluş felsefesini dikkatle izlemekte fayda var.

Ülkemizde son EYT’lilerin de katılımı ile 16,2 milyon emekliye ulaşan bizler kendi öz gücümüz ve örgütlenmemize dayanarak bu kötü gidişatı kendimiz ve halkın lehine dönüştürebiliriz. Örgütlenmeye ve sendikalaşmaya mesafeli duran arkadaşların bu pozisyonlarını artık terk etme zamanı gelmiştir. Şef, ağa ve kahyaların sendikaları yönetmelerine dur demek ve onların yerine ortak akıl ve kolektif önderliğin geçirilme zamanıdır. Elbette ki bu 16.2 milyon emeklinin kendiliğinden bir araya gelip sendikalaşamayacağını hepimiz biliyoruz. Burada “öncü karıncalara” büyük bir iş ve sorumluluk düşüyor. Durmakta olan bir otomobili harekete geçirmek için nasıl ki ilk başta onu güçlü bir şekilde itmek gerekiyor ise, hareket halindeki otomobili durdurmak isteyenlerin de ancak ciddi bir karşı kuvvet uygulamaları gerekir. Biz yüzdelik maaş artışlar değil, MİLLİ GELİRDEN KİŞİ BAŞINA DÜŞEN PAYDAN HİSSEMİZE DÜŞEN MİKTAR KADAR MAAŞ İSTİYORUZ.                                             

Bugün emeklilerin önündeki tek çıkış yolu; bir araya gelip örgütlenerek sendikalaşmaktır. Bu hususta ikili bir görev bizleri bekliyor. Bir yandan tüm yerellerde yani; sokak, mahalle, köy, site, ilçe ve illerde ORTAK EMEKLİ MECLİSLERİ’ni oluşturmak. Diğer yandan da var olan TÜM EMEKLİ SENDİKA VE PLATFORMLARINI,  ORTAK BİR FEDERATİF ÇATI altında bir araya getirip eylem, güç ve mücadele birliği oluşturmak acil bir görev olarak önümüzde duruyor. Bunlara ilave tüm emekten, emekçiden yana, olanlar, mevcut tüm işçi, memur, tarım sendikaları ve demokratik kitle örgütleri de bir araya gelebilmeli. Gelecekte tüm çalışanlar da emekli olacakları göz ardı edilmemeli.  Tüzüklerine emeklilik sonrası da üyeliklerinin ve haklarının  devamını içerir madde koymaları önerilir.
Etkin, yaygın, güçlü ve kitlesel bir sendikanın; üyelerinin haklarını koruma ve yeni haklar elde etmek için iyi bir araç olacağı şüphesizdir. Böylesi bir sendika elbette ki öncelikle muhatabı olan merkezi hükümet ve yerel yönetimlerle sorunları diyalog yolu ile çözmek için çaba sarf eder. 

Gerektiğinde de aklın ve mücadelenin gerektirdiği yaratıcı eylem ve etkinliklere baş vurmaktan çekinmez. Kurmaya çalıştığımız yeni yaşam, hiç şüphesiz ki yeni bir teori ve ona uygun bir pratiği ve yaşam karşısında omurgalı bir duruşu gerektiriyor. 
Bu da eskilerin yerine doğrudan katılımcı demokrasi ve yatay örgütlenmeden geçmektedir. Tüm 16.2 milyon emekliyi ayrımsız kucaklayan yeni bir siyaset üstü bakış açısıyla ortaklaşmadan geçecektir.

Yaşasın Emeklilerin, emekçilerin Birliği ve ortak Sendikal Mücadelesi.Mutlaka Başaracağız.    
 
Emekli Meclisleri Sendikası Diyarbakır aktivistlerinden Eşref BOZKURT